مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: سید علی مرعشی , علی کبیر , فرشته کمانی, هومن قاسم زاده , محمد علی کریمی , ایرج فاضل
کلیدواژه ها : اهداء کلیه - فشارخون - کلیرانس کراتینین - پروتئینوری
: 19292
: 648
: 0
ایندکس شده در :
مقدمه: دریافت پیوند از اهداکننده زنده مزایای زیادی دارد، اما عیب بزرگ آن این است که دهنده کلیه بایدتحت یک جراحی عمده قرار گیرد که با موربیدیته و مورتالیته همراه است و عوارض درازمدت بالقوه ای دارد.هدف این مطالعه تعیین اثرات درازمدت اهداء کلیه بر روی عملکرد کلیه و فشارخون شریانی در اهداء کنندگانکلیه است.روش کار: در این مطالعه مقطعی 195 مورد از اهداء کنندگان کلیه و 100 نفر فرد سالم بعنوان کنترل واردمطالعه شدند. متغیر های مورد بررسی شامل سن، جنس، فشارخون سیستولیک و دیاستولیک، سطح کراتینینسرم، کلیرانس کراتینین و پروتئینوری (همگی قبل از نفرکتومی و در زمان انجام مطالعه) و فاصله زمانی بینو بهر هگیری از SPSS- اهداء کلیه و زمان بررسی مجدد بودند. تجزیه و تحلیل آماری بوسیله نرم افزار 11برای زو جها و ضریب همبستگی پیرسون صورت پذیرفت. t آزموننتایج: با وجود اینکه مقدار کراتینین سرم بعد از اهداء کلیه هم بطور کلی و هم به تفکیک جنس نسبت به قبل از آنافزایش داشت ولی این افزایش معنی دار نبود. فشار خون سیستولیک در زمان مطالعه نسبت به زمان اهدا کلیهمقدار کلیرانس کراتینین در زمان مطالعه نسبت به زمان اهدا کاهش معنی .(p<0/ افزایش معنی داری نشان داد ( 001تغییرات کراتینین سرم، کلیرانس کراتینین و فشار خون سیستولیک و دیاستولیک با سن .(p<0/ داری داشت ( 001زمان اهدا کلیه در مردان ارتباطی نداشت ولی در زنان، سن اهداء کلیه با تغییرات فشار خون سیستولیک و.(P<0/ و 02 P<0/002 ،P<0/ دیاستولیک و تغییرات کراتینین ارتباط معنی داری از نظر آماری داشت ( 0016 سال) در حد / نتیج هگیری: این مطالعه نشان داد که عملکرد کلیه بعد از گذشت چند سال (به طور متوسط 5مطلوب و قابل قبولی حفظ می شود و هیچ علامت مشخصی از پیشروی به سوی نارسایی کلیوی کلیه در اهداءکنندگان دیده نمی شود. با این حال توصیه می شود برای به حداقل رساندن عوارض دراز مدت، اهداء کنندگانکلیه، پس از غربالگری دقیق از نظر احتمال بروز بیماری های کلیوی انتخاب شوند.
نویسندگان: فرشته کمانی
کلیدواژه ها : آ نتي ژن كارسينو امبريونيك - تومور ماركر - سرطان كولوركتال - معيار دوكس
: 8201
: 23
: 0
ایندکس شده در :

  سابقه و هدف: سرطان كولون و ركتوم شايعترين سرطان دستگاه گوارش مي باشدكه در زنان دومين علت شايع مرگ ناشي از سرطان و در مردان سومين سرطان كشنده از نظر شيوع بوده است.از آنجا كه پيش آگهي و ميزان بقا متناسب با مرحله بيماري مي باشد و تشخيص زود هنگام منجر به درمان آن توسط جراحي مي باشدو اندازه گيري ميزان CEA يك تست آزمايشگاهي ساده و در دسترس مي باشد لذا هدف از انجام اين مطالعه بررسي مقدار CEA با پيشرفت مراحل بيماري و ارزيابي مرحله بيماري و ميزان بقا آن مي باشد.

  مواد و روشها : اين مطالعه توصيفي آينده نگر بر روي 120 نفر بيمار مبتلا به سرطان كولوركتال كه از ا بتدا تا انتهاي سال 1384 دربخشهاي جراحي عمومي، گوارش و هماتولوژي بيمارستان آيت ا.. طالقاني بستري شده بودند انجام شده است. براي تمام بيماران قبل از انجام بررسيهاي تشخيصي جهت تعيين مرحله بيماري، يك آزمايش خون جهت اندازه گيري ميزان CEA درخواست شد.سپس در زمان ترخيص بيمار اطلاعات مربوط به مقدار stage, CEA بيماري، محل تومور، نوع جراحي به همراه سن و جنس بيمار توسط پرسشنامه مورد مطالعه قرار گرفت سپس داده هاي مورد ارزيابي آماري قرار گرفت.

  يافته ها : در مطالعه انجام شده مشخص شد كه بيشترين رده سني افراد مبتلا بالاي 50 سال، بيشترين محل درگيري ركتوم و سپس كولون نزولي و بيشترين Stage درگيري B با7/44% بوده است و همچنين اطلاعات بدست آمده نشان داد كه در stage D در اكثريت موارد ميزان CEA بيشتر از100 نانوگرم در ميلي ليتر يعني حداقل حدود30 برابر مقدار نرمال بوده است . ولي در سايرمراحل بيماري ارتباط معني داري بين ميزان CEA و stage وجود نداشت.

  بحث : در مورد ارتباط ميزان CEA با stage كانسركولوركتال كه هدف اصلي اين تحقيق بوده است، اطلاعات بدست آمده نشان مي دهد كه در Stage D در اكثريت موارد (6/66%) ميزان CEA حداقل حدود 30 برابر مقدار نرمال بوده است ولي در ساير مراحل بيماري، ارتباط مشخصي بين ميزان CEA و Stage وجود نداشته است. لذا مقدار CEA به تنهايي نمي تواند بيانگر قطعي ميزان پيشرفت بيماري باشد. در عين حال مقادير بالاتر از100 ميكروگرم در ميلي ليتر، به احتمال زياد متاستاز كانسركولوركتال ازنوع Stage D را مطرح مي كند .

 

نویسندگان: شاهپور شاهقاسمپور , فرشته کمانی, مهرداد مقیمی, سیما سیدغفوری , حبیبالله پیروی
کلیدواژه ها :
: 11110
: 145
: 0
ایندکس شده در :
مقدمه: سرطان معده دومين سرطان شايع و رو به افزايش در ايران است كه متأسفانه اغلب در مراحل اوليه هيچ علامت تشخيصي ندارد و عمدتاً بيماران زماني مراجعه ميكنند كه بيماري پيشرفت كردهاست. با توجه به نقش عوامل ژنتيكي و محيطي در تغيير سلولهاي بافت معده به سمت سرطاني شدن، اهداف اين مطالعه رديابي سلولهاي سرطاني به خارج از معده جهت شناسايي دقيق مرحله بيماري و بررسي ميزان محتويات DNA سلولهاي سرطاني و مقايسه آن با سلولهاي طبيعي بهعنوان يك شاخص براي پيشبيني سير بيماري و ارائه برنامهريزي دقيقتر در درمان بيماري ميباشد. روش: در اين مطالعه 27 نمونه جمعآوري و از اين تعداد 22 نمونه مورد مطالعه قرار گرفتند. سلولهاي موجود در لاواژ مايع پريتوان بيماران توسط سانتريفيوژ رسوب داده شدند. سپس از اين سلولها به ميزان مشخص (10000 سلول در هر ميليليتر) با كيت رنگآميزي DNA رنگآميزي شد و DNA آنها بهوسيله فلوسيتومتري و با نرمافزار modfit مورد بررسي قرار گرفت و سپس هيستوگرامهاي مربوط به آناليز DNA سلول سرطاني با سلولهاي طبيعي مورد مقايسه قرار گرفت. يافتهها: در مجموع 12 مورد از 22 نمونه مثبت بود. DNA ploidy در 3.33% سلولهاي سرطاني مشاهده شد. افزايش SPF سلولي در سلولهاي سرطاني 2.22% بودكه اين شاخص ارتباط مستقيم با تكثير سلول دارد. نتيجهگيري: اندازهگيري SPF سلولي احتمالاً بهعنوان يك شاخص در رفتار سلول سرطاني مطرح ميباشد كه بيانگر ميزان تهاجمي بودن آن است. نتايج اين مطالعه نشان ميدهد كه DNA-ploidy و افزايش SPF در سلولهاي سرطاني وجود دارد و با اندازهگيري اين دو ميتوان سير تهاجمي بيماري را تخمين زد تا بر اساس آن تصميمگيري براي عمل جراحي گسترده وكمك گرفتن از روشهاي شيمي درماني مؤثر انجام شود و از اعمال جراحي بينتيجه و همراه با عارضه خودداري شود.
نویسندگان: سید علی مرعشی, فرشته کمانی
کلیدواژه ها : کلیدواژه¬ها معده - جراحی - زخم معده - سرطان¬هاي معده - درمان
: 10728
: 21
: 0
ایندکس شده در :
زمينه: جراحي هاي معده هنوز يكي از علل عمده ايجاد عوارض ناشي از عمل هاي جراحي محسوب مي شوند. عوارض اين جراحي ها بر كيفيت زندگي بيماران تأثير مستقيم مي گذارد. هدف: مطالعه به منظور تعيين عوارض اعمال جراحي معده و نحوه درمان آنها در بيمارستان آيت الله طالقاني تهران انجام شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي شيوع و نحوه درمان عوارض اعمال جراحي معده طي سال هاي 1373 تا 1381 در بيمارستان طالقاني تهران بررسي شد. متغيرهاي مورد بررسي شامل سن، جنس، نوع جراحي، نوع عارضه، نوع درمان عوارض (طبي يا جراحي) بودند. اطلاعات از پرونده هاي بايگاني بيمارستان طالقاني به دست آمد. يافته ها: از 463 بيمار مورد بررسي، 227 بيمار (%8/59) به علت سرطان يا بيماري نئوپلاستيك، 151 بيمار (%6/32) به علت زخم معده و (%6/7) به علل ديگر جراحي شده بودند. شايع ترين اعمال جراحي انجام شده شامل بيلروتII (%23)، گاستركتومي كامل (%15) و باز كردن بدون جراحي خاص (%14) و واگوتومي-پيلوروپلاستي (%12) بودند. بيش ترين عارضه مربوط به جراحي بيلروت II (%24 كل عوارض) و كم ترين عارضه مربوط به واگوتومي-بيلروت I و پروگزيمال گاستركتومي (هر دو %3 از كل عوارض) بود. در مجموع به جز واگوتومي و پيلوروپلاستي (4مورد) كم تر از %50 عوارض به جراحي مجدد نياز پيدا كردند. نتيجه گيري: در اين مطالعه شيوع كلي عوارض اعمال جراحي معده %9 بود. شايع ترين اعمال جراحي معده، بيلروت II و برداشتن كامل معده بودند كه با عوارض نسبتاً بالايي همراه بودند.